| |
|
|
|
|
Een boeiend verteller, openhartig en rad van tong, met veel zin voor humor en
een lekker potje "lullen en lachen", zo kennen wij Willy reeds vele jaren op het
eiland.
Toch was het niet altijd rozengeur en maneschijn, maar doorzetting, wilskracht
en steun van een paar echte vrienden op moeilijke momenten waren nodig om ervoor
te zorgen dat uiteindelijk alles meestal in de juiste plooi viel.
TNT: Waren je jeugdjaren al een aanduiding van je toch wel tumultueuze
verdere levensloop?
Willy: "Niets in mijn Zottegemse kindertijd liet vermoeden dat het later
iets hectischer zou verlopen. Ik doorspartelde vrij onopvallend de plaatselijke
dorpsschool. Ik was zeker niet het braafste jongetje van de klas en vermoedelijk
heb ik een aantal onderwijzers, figuurlijk dan, de oren afgezaagd maar toch
bleef alles binnen de perken van het nog net toelaatbare. Als prille tiener was
ik een actief onderdeel van de woelige zestiger jaren, met de alles kon, alles
mocht mentaliteit. Toen bleek Zottegem iets te klein voor de verwezenlijking van
al mijn verdere plannen en had ik een grotere speelruimte nodig."
TNT: Wezen die plannen al in de richting van een later horeca-bestaan?
Willy: “Dat was nu precies de sector die mij aansprak. Aanvankelijk werkte
ik als garçon in een plaatselijke kroeg maar ik had snel begrepen dat in
dienstverband werken niet voor mij was weggelegd. Spoedig startte ik een eigen
zaak en, aangezien ik nogal nieuwsgezind was, heb ik in het westelijk
landsgedeelte op vijftien lokaties een dancing of taverne uitgebaat.
Uiteindelijk kwam ik door omstandigheden in Nandrin (Belg.Lux.) terecht. Frans
spre-ken was zeker niet mijn allersterkste kant, maar toch opende ik ook daar
een leuk dorpscafé, dat vrij snel uitgroeide tot hét ontmoetingspunt van de
plaatselijke dorpelingen."
TNT: Van Nandrin naar Tenerife, dat is een hele sprong?
Willy: "In 1993 was ik aan een korte vakantie toe en de keuze viel toevallig
op Tenerife. Beroepshalve en ook wel uit grote dorst ging ik links en rechts een
kijkje nemen in de plaatselijke horecazaken en zo verzeilde ik in "Manneke Pis"
op de Costa del Silencio. De zaak sprak mij onmiddellijk aan, de toenmalige
uitbater Rudy was een Brusselaar die ook wat nederlands kende, ik was wat gepakt
van de zon en misschien nog iets meer van de alcohol en de rest laat zich raden.
Binnen de korste keren was de overname beklonken, de nodige paperassen voor mijn
verder verblijf in Tenerife werden geregeld op het consulaat en de korte
vakantieperiode werd een vaste bestemming."
TNT: Maar "Manneke Pis" was ook niet de laatste uit de reeks?
Willy: "Ik heb er hoogte- maar ook vele dieptepunten beleefd. Achteraf
beschouwd was het een periode dat duiveltje alcohol mijn leven beheerste en
veruit de beste klant van de zaak was ikzelf. Van normaal eten en slapen kwam
niets meer in huis en finaal zag ik nog alleen wazige roze olifanten, vliegende
apen en vals grijnzende kakkerlakken. Na een spoedopname in de kliniek van Santa
Cruz kwam ik tot het inzicht dat het zo echt niet verder kon en zei ik, hopelijk
definitief, vaarwel aan mijn vroegere vriend alcohol."
TNT: Vandaar ook uw beslissing om "Manneke Pis" te verlaten?
Willy: "Ik wou volledig breken met mijn vorig leven en, na een tussenstop in
"La Torre", vond ik een nieuwe uitdaging in Cafe-Bar Dollar. Tijdens mijn
weinige vrije uren was ik aktief lid van een wandelclub, die op mijn initatief
werd opgericht in 1998. Wandelen in de vrije natuur brengt rust en ontspanning
en was voor mij de ideale therapie om volledig te kappen met mijn vroeger
ongeregeld nachtleven.
In den Dollar werden in die periode door VTM een aantal afleveringen opgenomen
van het gekende TV feuilleton "Familie". Mij werd gevraagd op te treden als
barman en blijkbaar werd mijn acteerkunst gewaardeerd door de makers van het
feuilleton. Achteraf werd ik meermaals uitgenodigd op recepties in het VTM
gebouw en maakte ik kennis met vele Vlaamse artiesten. Toch heb ik wijselijk
besloten achter de toog te blijven staan en zie ik mij niet als een
onmiddellijke bedreiging voor de huidige lichting jong Vlaams acteertalent."
TNT: Inmiddels zijn wij aanbeland in cafe-restaurant Euro aan de zeedijk in
Las Galletas. Hoe moeten wij ons deze zaak voorstellen?
Willy: "De Euro is een bar-restaurant met als basis het aanbod van een
traditionele Belgische keuken tegen democratische prijzen. Als specialiteit
kozen wij voor een uitgebreid assortiment huisgemaakte pizza´s en, elke
donderdag, kan men smullen van onze lekkere verse mosselen. Er is geen
sluitingsdag en op woensdag kunnen de klanten genieten van aangename life-muziek
met Norbert aan de synthesizer. Uit eigen ervaring weet ik dat een succesvolle
uitbating slechts mogelijk is als alle betrokkenen zich voor honderd procent
inzetten ten dienste van het kliënteel. Graag wil ik al onze medewerkers danken
voor de dagelijks betoonde inzet en toewijding."
TNT: Is de Euro een eindpunt of zijn er nog verdere toekomstplannen?
Willy: "Voor mijn oude dag heb ik onlangs een gebouw aangekocht in C.C.
Trebol, thans uitgebaat door Greetje onder de naam "Malibu". Het is niet
uitgesloten dat ik er ooit zelf achter de toog kruip, met dien verstande dat ik
altijd op de deur een papier kan hangen "Gesloten omdat het toe is" de dagen dat
het echt mijn kl... uithangt. In een nabijere toekomst speel ik met het idee van
de oprichting van een Country en Western Club. Ik bezocht reeds diverse lokaties
maar de ideale ligging is nog niet gevonden. Moesten de lezers mij hierbij
kunnen helpen sta ik altijd met open oor en oog voor ze klaar. Privé gaat het me
behoorlijk voor de wind maar dit sluit niet uit dat ik steeds bereid ben om
links of rechts een rijp banaantje te plukken. De nationaliteit is niet
belangrijk, leeftijdsgrens maximaal 23, en op gebied van verstand alleszins niet
slimmer dan ikzelf."
Tekst: Hugo Petitjean
Foto´s: Look Foto
| |
|
| |
Simon Bolivar |
| |
Costa del Silencio |
| |
922.73.16.57 |
| |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
