|
We zakken af naar een ander natuurwonder: de Paisaje Lunar, een maanlandschap
van tufsteenkegels, die als het ware naar de blauwe hemel reiken.
Door erosie van lichtere
lagen, vulkanische, poreuze, schuimige puimsteen, bleef enkel de vastere
pyramide van tufsteen over. De hoed of top bestaat uit harder gesteente (basalt,
trachyt en phonolith), dat niet zo snel afbrokkelt.
Door verdere erosie van wind
en zand kan de hals van de pyramide de zware top niet meer dragen en breekt af.
Binnen 100 of misschien 200 jaren zal er van de schoonheid van de Paisaje Lunar
enkel nog stompjes overblijven en zullen hier nog meer dennenbomen groeien en
een geheim met zich meedragen waaruit de oude mensen van Vilaflor legendes
kunnen putten.
|
